z pamietnika m.p.

U nas przygotowania do pojawienia sie nowego czlonka pelna para. Mianowicie, poniewaz doktores postarszyl, ze mozna sie Go spodziewac wczesniej, wiec ja, kita prac ciuchy, coby sie wyrobic na ‘lada dzien’. (Fajnie wygladaja na doroslym wieszaku...) Teo jest juz gotowy, plynow mam coraz mniej, wiec czas wyjsc, Kochany! Fajnie bedzie Go zobaczyc. Mama moze sie tylko nie wyrobic na sam moment kulminacyjny, ale Teo nie ucieknie, nie ma latwo.
Jezeli chodzi o mamusie, czyli o mnie, to jest ok. Brzuchol sie rusza jak na ‘Obcym’. Ludzie nie w temacie patrza i nie moga uwierzyc, ze mozna cos takiego w sobie nosic i zyc. Nie dziwie im sie – ja sie zdarzylam przez te kilka miesiecy przyzwyczaic, ale wyglada to rzeczywiscie ‘obco’.
Nie powiem, ciezko sie wchodzi po schodach i robie przystanki co pol pietra, ciezko usiedziec dluzej niz pol godzine bez ruchu przy kompie, na przyklad, no i ciezko juz spac wygodnie przez cala noc jak za dobrych dawnych czasow.
A wiec, korzystajcie, poki brzuchy puste!!